ویژگی‌های روان‌سنجی مقیاس یادگیری خودجهت‌دهی در دانشجویان

نوع مقاله: مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 استاد گروه روان‌شناسی تربیتی، دانشکده روان‌شناسی و علوم تربیتی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران

2 استادیار گروه روان‌شناسی تربیتی، دانشکده روان‌شناسی و علوم تربیتی، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران

3 دانشجوی مقطع دکتری روان‌شناسی تربیتی، دانشکده روان‌شناسی و علوم تربیتی، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران

4 دانشجوی کارشناسی ارشد روان‌شناسی عمومی، دانشکده روان‌شناسی و علوم تربیتی، دانشگاه آزاد واحد علوم و تحقیقات تهران، تهران، ایران

چکیده

هدف از اجرای این پژوهش، بررسی ویژگی‌های روان‌سنجی مقیاس یادگیری خودجهت‌دهی در دانشجویان بود. طرح پژوهش از نوع همبستگی است. جامعه پژوهش شامل همه دانشجویان شهر تهران بود که تعداد 315 نفر از دانشجویان دانشگاه آزاد به‌صورت در دسترس، انتخاب شدند و به مقیاس یادگیری خودجهت‌دهی، اهداف پیشرفت میدگلی و پرسشنامه هوش هیجانی باراُن پاسخ دادند. از نرم‌افزار SPSS22 و 8,54Lisrel و از روش‌های تحلیل عاملی، ضریب آلفای کرونباخ و همبستگی پیرسون برای تحلیل داده‌ها استفاده شد. نتایج تحلیل عاملی نشان داد که این مقیاس از چهار عامل انگیزش یادگیری، طرح‌ریزی و اجرا، خودنظارتی و ارتباطات بین فردی ساخته شده است. بررسی روایی نشان داد که این سازه با هدف‌های تبحری، هدف‌های عملکردی رویکردی و تمام مؤلفه‌های هوش هیجانی، دارای همبستگی مثبت و معنی‌دار و با هدف‌های رویکردی اجتنابی، دارای همبستگی منفی و معنی‌دار است. اعتبار مقیاس با استفاده از روش آلفای کرونباخ برای کل مقیاس، 91/0 و برای هریک از خرده مقیاس‌ها به ترتیب 81/0، 82/0، 75/0 و 75/0 به دست آمد که نشان از قابلیت بالای ابزار بود. یافته‌های پژوهش بیانگر این است که نسخه فارسی پرسشنامه یادگیری خودجهت‌دهی در جامعه دانشجویان، از ویژگی‌های روان‌سنجی قابل قبولی برخوردار است.

کلیدواژه‌ها


اکبری بلوطبنگان، افضل؛ شاه‌حسینی، میثم و نوروزی، حسن. (1396). خصوصیات روان‌سنجی مقیاس تجربه اوج فراشناختی بر اساس نظریه کلاسیک و سؤال-پاسخ. مطالعات اندازه‌گیری و ارزشیابی آموزشی، 7 (17)، 7-32.

ثمری، علی‌اکبر و طهماسبی، فهیمه (1386). بررسی رابطه هوش هیجانی و پیشرفت تحصیلی در دانشجویان. فصلنامه اصول بهداشت روانی، 9 (35و36)، 121 – 128.

شمس‌آبادی، روح‌الله (1383). هنجاریابی و بررسی ساختار عاملی پرسشنامه هوش هیجانی باراًن در دانشآموزان متوسطه دختر و پسر شهر مشهد. پایان‌نامه کارشناسی ارشد روان‌شناسی بالینی، انستیتو روان‌پزشکی تهران.

زارع، محسن (1380). مطالعه سهم هوش هیجانی در موفقیت تحصیلی. پایان‌نامه کارشناسی ارشد روان‌شناسی بالینی، انستیتو روان‌پزشکی تهران.

کارشکی، حسین؛ خرازی، علی‌نقی و قاضی طباطبایی، محمود (1387). بررسی رابطه ادراکات محیطی مدرسه‌ای و اهداف پیشرفت؛ آیا نوع مدرسه، رشته تحصیلی و منطقه محل سکونت تفاوت ایجاد می‌کند؟ مطالعات تربیتی و روان‌شناسی دانشگاه فردوسی، 34، 79 – 94.

Baron, R. (1997). The BarOn Emotional Quotient Inventory (BarOn EQ-i). Toronto, ON: Multi-Health Systems Inc.

Cadorin, L.; Suter, N.; Dante, A.; Williamson, S. N.; Devetti, A. & Palese, A. (2012). Self-directed learning competence assessment within different healthcare professionals and amongst students in Italy. Nurse Education in Practice, 12 (3), 153-158.

Cheng, S. F.; Kuo, C. L.; Lin, K. C. & Lee-Hsieh, J. (2010). Development and preliminary testing of a self-rating instrument to measure self-directed learning ability of nursing students. International Journal of Nursing Studies, 47 (9), 1152-1158.

Deng, Y. L. (1995). Adult Teaching and Self-directed Learning. Wu-Nan, Taipei.

Efklides, A. (2001). Metacognitive experiences in problem solving: Metacognition, motivation, and self-regulation. In A. Efklides, J. Kuhl, & R. M. Sorrentino (Eds.), Trends and prospects in motivation research (pp. 297–323). Dordrecht, the Netherlands: Kluwer.

Fisher, M.; King, J. & Tague, G. (2001). Development of a self-directed learning readiness scale for nursing education. Nurse Education Today, 21 (7), 516–525.

Garrison, D. R. (1997). Self-directed learning: Toward a comprehensive model. Adult Education Quarterly, 48 (1), 18-33.

Grover, K. S. & Miller, M. T. (2014). Gender differences in self-directed learning practices among community members. Journal of Lifelong Learning, 23, 19–31.

Guglielmino, L. M. (1977). Development of the self-directed learning readiness scale. Unpublished Doctoral Dissertation. University of Georgia. Dissertation Abstracts International 38, 6467A.

Hiemstra, R. (1994). Self-directed learning. In T. Husen & T. N. Postlethwaite (Eds.), The International Encyclopedia of Education (2nd edition), Oxford: Pergamon Press. Reprinted here by permission.

Hinchliff, S. (2004). The practitioner as teacher. 3rd edition. London, UK: Elsevier.

Ho, C. R. (1998). Facilitation to self-directed learning: a reflection of teaching experiment on contract learning. National Science Council Journal: Humanity & Social Sciences, 8 (3), 417–426.

Holter, P. & Hendriksen, N. B. (1987). Field methodfor measuring respiratory loss and bulk export of organic matter from cattle dung pats. Soil Biology & Biochemistry, 19 (5), 649-650.

Jackson, D. L. (2003). Revisiting sample size and number of parameter estimates: Some support for the N: q hypothesis.Structural Equation Modeling, 10 (1), 128-141.

Joreskog, K. G. & Sorbom D. (2003). LISREL8: User's Reference Guide. Chicago: Scientific Software Inc.

Kline, R. B. (2010). Principles and Practice of Structural Equation Modeling, 3rd ed. Guilford Press. New York. USA.

Knowles, M. (1975). Self-directed learning: A guide for learners and teachers. New York: Association Press.

Long, H. B. (1989). Self-Directed Learning: Emerging Theory & Practice. Oklahoma Research Center for Continuing Professional and Higher Education, McCarter Hall, University of Oklahoma, Norman, OK 73037.

Midgley, C.; Kaplan, A.; Middleton, M.; Maehr, M. L.; Urdan, T.; Anderman, L. H. & Roeser, R. (1998). The development and validation of scales assessing students' achievement goal orientations. Contemporary educational psychology23 (2), 113-131.

Schreiber, J. B.; Nora, A.; Stage, F. K.; Barlow, E. A. & King, J. (2006). Reporting structural equation modeling and confirmatory factor analysis results: A review. The Journal of Educational Research, 99 (6), 323-338.

Schunk, D. H. (1995). Self-efficacy and education and instruction. In J. E. Maddux (Ed.), Self-efficacy, adaptation, and adjustment: Theory, research, and application (pp. 281-303). New York: Plenum Press.

Shah, R. & Goldstein, S. M. (2006). Use of structural equation modeling in operations management research: Looking back and forward. Journal of Operations Management, 24 (2), 148-169.

Shen, W. Q.; Chen, H. L. & Hu, Y. (2014). The validity and reliability of the self-directed learning instrument (SDLI) in mainland Chinese nursing students. BMC Medical Education, 14 (1), 108.

Spear, G. E. & Mocker, D. W. (1984). The organizing circumstance: Environmental determinants in self-directed learning. Adult Education Quarterly, 35 (1), 1-10.

Williamson, S. N. (2007). Development of a self-rating scale of self-directed learning. Nurse Researcher, 14 (2), 66–83.

Zhoc, K. C. & Chen, G. (2016). Reliability and validity evidence for the Self-Directed Learning Scale (SDLS). Learning & Individual Differences, 49, 245-250.

Zimmerman, B. (1989). A social cognitive view of self-regulated academic learning. Journal of Educational Psychology, 81, 329-329.